Αποτέλεσε ένα σοκ όταν πρωτοδιάβασα στα γυμνασιακά μου χρόνια τα ποιήμα αυτό του Καβάφη. Θεωρώ ότι ποτέ ένας άνθρωπος δεν είπε τόσα πολλά με τόσες λίγες λέξεις:
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
Πρέπει όλοι να το διαβάσουμε και να το κάνουμε κτήμα μας. Κάτι έχει να μας πει.
Ας προσεξουμε να μη βρεθουμε πισω απο τα τειχη για οποιοδηποτε λογο. Ο κορυφαίος ευρωπαιος ποιητης ηξερε τι έλεγε και μαλιστα απο πρωτο χερι
ΑπάντησηΔιαγραφή